در احوال شخصيه شيعه در ماده‌اى ، يك حكم فقهى متفق عليه بين مسلمانها ذكر شده بود كه در فرض علاقه شوهر به آميزش جنسى ، بر زن واجب است تمكين كند . البته اين وجوب تمكين به مقدار متعارف و به عدم عذر عقلى و شرعى و عدم شرط در موقع عقد مقيد شده است . اين ماده از نظر غرض نكاح و با توجه بوجوب همه مصارف موارد نياز زن از قبيل نفقه و لباس و مسكن و دوا و غيره مطابق شان زن و قدرت مرد ، بر شوهر هيچ اشكالى ندارد . غربيها عليه اين ماده غوغا برپا نمودند ولى مسئولان و مجريان چند تلويزيون غربى كه احتمالا شماره اين تلويزيونها به ده مىرسيد در صماحبه با من در كابل در برج حمل و ثور همه به صحت اين ماده قانع شدند و بعضى از آنان از وقوع داد و فغان سياستمداران غربى تعجب كردند ، وقتى از چندين مجريان زن اين تلويزيونها سئوال كردم كه شما به حقوق مذكور راضى هستيد ، مىگفتند بلى حقوق زن در اسلام ، در فرهنگ غربى وجود ندارد ولى اتحاديه اروپا در نامه‌اى نوشتند كه وجوب تمكين بر زن منجر به مشروعيت زنا مىشود . در غرب مادى عقد نكاح به عنوان حد فاصل بين زنا و نزديكى حلال مطرح نيست زنا و نزديكى حلال در رضائيت زن و مرد خلاصه مىشود چه عقدى وجود داشته باشد يا نه بالعكس دستورات اسلامى كه ملاك زنا و دخول حلال ، عقد نكاح مىباشد .